Afdrukken 

LK JEUGD Positieve sfeer rond deze sport

Bijna zeshonderd potjes badminton, gespeeld door bijna driehonderd jeugdigen. Een scenario waar heel Nederland van droomt maar dat alleen in Limburg realiteit is. Het Limburgs kampioenschap jeugd in de Jo Gerrishal van Roermond is jaarlijks een topevenement. De ogenschijnlijke mierenhoop is door drie mensen strak geregisseerd. Afgelopen week nog 'papperassenmenke' bij de Boerenbroelof in Venlo, zaterdag en zondag microfonist en computerdeskundige van dit toernooi. John Op het Veld heeft de regie. Coaches, trainers en ouders hebben hierin ook een belangrijke rol. Kids die na hun partij de scheids met een handdruk bedanken en, als ze verloren hebben, op dezelfde baan de volgende partij tellen. Dat is waar het om gaat. Goed opgevoed binnen de eigen vereniging.

Dit jaar waren er plots kinderen aanwezig van clubs die jarenlang niet meer zichtbaar waren. Pratend met veelal jonge bestuursleden komt tot uiting dat de badmintonsport booming is in Limburg. Dat is natuurlijk ook een gevolg van de regelgeving van bovenaf. Binnen de regio wordt soepel omgegaan met problemen en vraagstukken vanuit de clubs. Dat is lonend, zo blijkt. Natuurlijk zijn er ook op- of aanmerkingen. Waarom er in de categorie U19 nog jongeren acteren die véél te sterk zijn. Talenten die al op eredivisieniveau spelen en daardoor zo sterk zijn dat ze met twee vingers in de neus een finale naar hun hand kunnen zetten. Een serieus probleem waar het regiobestuur mee aan de slag moet. Maar ook een punt van aandacht voor de clubs én speelsters en spelers zelf.

Het is dus wel duidelijk dat Anne Vievermans van Trilan Landgraaf en Nico Hermans van Victoria Hoensbroek, beiden behorend tot nationale selecties, met drie eerste prijzen aan de haal gingen en dat nog in de klasse U17. Servé Peulen van Trilan Landgraaf en Ilke Dols van Roosterse steken ook hun koppies boven het maaiveld uit in de klasse U15. Peulen drievoudig en Dols tweevoudig winnaar tonen aan dat binnen de verenigingen goed werk geleverd wordt. Vooral in de U11, de jongste klasse, is de strijd hevig. Zwoegend, ploeterend over de baan. Dikke tranen bij verlies van 22-20 in een derde game tegen je broer.

Speurend door de deelnemerslijsten wordt zichtbaar dat de kinderen van overal uit de provincie komen. Van zuid naar noord. Ook dat is een drijfveer om deel te nemen, want in de competities wordt er toch op gelet dat de reisafstanden zo kort mogelijk blijven. Eén keer per jaar, tijdens het hoogfeest van de regiokampioenschappen, worden die grenzen vergeten en spelen de kinderen ook tegen tegenstanders die zij niet kennen. Hartstikke moe maar wel allemaal tevreden waren ze, de spelers maar ook de coaches en ouders.